تاریخچه اکسترنال فیکساتور

طراحي و ساخت دستگاه اكسترنال فيكساتور | اکسترنال فیکساتور | آذین طب سلامت
طراحی و ساخت دستگاه اکسترنال فیکساتور
اکسترنال فیکساتور | آذین طب سلامت | تولید کننده انواع ایمپلنت و اکسترنال های ارتوپدی
اکسترنال فیکساتور | قسمت ۱

اولین دستگاه اکسترنال فیکساتور در سال ۱۸۵۳ میلادی در کشور آلمان طراحی و ساخته شده است که از سال ۱۹۵۰ تا سال ۱۹۸۰ دارای رشد و تنوع بسیار شده است و امروزه انواع پیشرفته این دستگاه به عنوان درمانی ایده آل برای شکستگیهای باز است.
کوتاهی اندام از مراجعات رایج ارتوپدی بوده و در گذشته شایعترین علت آن ابتلای قبلی به فلج اطفال بوده است. در سال های اخیر با گسترش پوشش واکسیناسیون از تعداد مبتلایان به فلج اطفال کاسته شده و امروزه علل شایع کوتاهی اندام اختلالات مادرزادی ، ترومار عفونتهای استخوانی می باشد. در بسیاری از موارد کوتاهی اندام همراه با سایر اختلالات بد شکل کننده مانند انحرافات استخوانی و ناپایداریهای مفصلی می باشد که بسته به نوع درمان انتخابی می توان نوع درمان را انتخاب کرد.
انتخاب نوع درمان پس از تحلیل فاکتورهای مرفولوژی شکستگی ، مشخصات مکانیکی استخوان بخصوص وضعیت آسیب بافت نرم ( پوست، عضله، عصب و عروق ) و حال عمومی بیمار صورت می گیرد برای بلند کردن اندام کوتاه از سالیان پیش تکنیکهای مختلفی اعم از استفاده اکسترنال فیکساتور حلقوی ، یک طرفه و استفاده از ترکیبی از این وسایل روی هدایت کننده های داخلی کانال استخوان ارائه نشده است ، اما در حال حاضر از اکسترنال فیکساتور های واگنر، ارتوفیکس و یا روش الیزاروف در سطح فراگیر استفاده می شود.
هدف از درمانهای مدرن برگرداندن حداکثر قدرت فعالیت به عضو و محدود کردن عارضه اندام دچار شکستگی است و به دلیل درمان نامناسب این شکستگیها باعث ناتوانی شدید خواهد شد .
در شکستگیهای درشت نی اگرچه روش درمان به سمت تکنیکهای میله های داخل کانال بدون Ream کردن به علت آسیب کمتر میکروکولاسیون استخوان در محل شکستگی میشود ولی در مقایسه با اکسترنال فیکساتور باعث آسیب کمتر به میکروکولاسیون استخوان می شود و از این نظر به تکنیکهای داخل کانال Ream مزیت دارد. با توجه به شیوع بالای شکستگیهای استخوان درشت نی اهمیت انتخاب روش مناسب در کاهش عوارض و سرعت جوش خوردن شکستگی ضروری است.